De basis was gezet voor het onderstel en de volgende laag zou opgebouwd moeten worden uit schuimrubber, of zoals het oude ambacht wil paardenhaar. Uiteraard ga ik voor de traditionele aanpak, maar de huidige crisis laat dat ook weer niet helemaal toe. Dan maar een ‘armelui’s bank’ 🙂 We gaan gewoon verder met palmgras. Zit wat harder, maar voldoet prima volgens mij. Deze laag hebben we keurig afgedekt met witte watten(katoen), ook weer 100% natuurlijk natuurlijk.

Inmiddels ben ik erachter dat als je de stof gaat spannen, in dit geval een eenvoudige dunne katoen, je dat dan tijdelijk moet vast zetten. Dit gedaan met spijkertjes die echt eenstuk eenvoudiger zijn te verwijderen dan nietjes. Spannen, spannen en spannen. Rest van de stof nog lekker ff laten zitten en door naar de rugleuning. Zo blijft alles open en voor aanpassen mogelijk. Net als een schilderij, krijg eerst een gevoel voor de ‘overall’-look en beslis dan verder.

Jaaaaa, dan komt het werk waar ik me uitermate op verheugd heb. Het capitonneren. De moderne wijze maakt gebruik van Polyether. Dat had ik nog over van de oude bank en heb besloten dat toch her te gebruiken. Ook verantwoord denken richting milieu lijkt me. Helaas was er op het internet ook niets te vinden over het capitonneren met paardenhaar, dus op de traditionele wijze, dus dan maar zo. Ik lijk er mee weg te komen op deze manier maar ik had het liever op de traditionele wijze gedaan. Ook daar komt weer paardenhaar bij kijken en ja, zoals eerder vermeld…..

Wel inmiddels en eindelijk een link gevonden waarin uitgelegd wordt hoe je een traditionele vulling maakt voor het capitonneren. Hier is ie dan..

http://www.curbly.com/m/8875-upholstery-class-button-tufting-with-horsehair

wordt vervolgt ….